Rond half 9 waren we dan in Vasse, waar onze route begon. We liepen Vasse uit en het gebied wat volgde bestond uit essen, bospaadjes en zandweggetjes. Het was hier erg mooi. We liepen vlak aan de grens met Duitsland. Vorig jaar hadden we nog rust in Duitsland, maar dat was dit jaar niet zo. We zagen veel dieren onderweg: kippen, een kleurrijke haan, schattige paardjes, en bij de watermolen Bels nog een groot wit monster. We kwamen over wat heidepaadjes, en hier hadden ze het pad wel erg zichtbaar gemaakt: ze hadden aan weerskanten van het pad boomstammen neergelegd. Erg mooi!

We liepen erg veel over onverharde bospaden verder en kwamen na 11,5 km aan bij rust nummer 2. Dit was een wagenrust bij een boerderij/camping. Hier dronken we koffie/chocolademelk en de mensen die 20 km liepen kwamen er ook al aan. Zij hoefden niet de lus in die wij nu gingen doen dus er was niks aan de hand.

We liepen verder en gingen nu door natuurgebied Springendal. Het was hier nog mooier dan zonet. Heidevelden met een aantal zwerfkeien, de grens naar Duitsland en nog meer bospaden maakten dit een heel mooi lusje. Er waren veel uitzichten over het glooiende landschap hier. Ook een pad door de jungle behoorde tot de inhoud. Er was namelijk een pad, die wel erg dichtbegroeid was. Dit pad liep omlaag en als je voor je keek kon je een heel eind Duitsland inkijken, zulke mooie uitzichten waren hier. Wel werden we hier lekgeprikt door steekvliegen, dat was wat minder. Helaas waren er aan het einde van dit stuk wat pijlen gejat. En ook een stuk verder was een pijl weggehaald. Gelukkig had ik pijlen bij me en hingen ze weer aan de bomen en paaltjes. Bleef ik toch niet geheel werkloos..

We slingerden een beetje door het bos en liepen nog een keer om een groot veld heen met gras dat erg hoog was, waardoor het een beetje moeilijk begaanbaar was hier. We kwamen uit aan het begin van Springendal, waar ook de grote brandtoren stond die over het hele gebied uitkeek.

Voor ons gevoel duurde het lusje een beetje lang, maar dat kwam natuurlijk omdat je door al die onverharde paden wat langzamer gaat lopen. Ook had ik nu al zere voeten door die steunzolen, die ik pas voor de 2e keer in had.  Na dit lusje van ongeveer 8 km kwamen we weer aan bij de boerencamping. Hier was het gezellig druk met andere lopers, die het lusje nog moesten doen. De schoenen gingen even lekker uit, de zooltjes werden eruit gehaald en vervangen door andere, en de flesjes werden weer gevuld met water.

Tegen 1en gingen we weer op pad, nog 7,5 km te gaan en dan zouden we er alweer zijn. We liepen nu even een stuk over asfalt, maar al gauw konden we weer een pad in, over een es. We liepen nog een stukje door natuurgebied Hazebekke, met ook een aardig dichtbegroeid pad. En dat was het ergste niet: de takken die overal in de weg hingen hadden gevaarlijk scherpe punten!
 Een drukke weg moesten we nog oversteken en daarna volgde er nog wat bospaadjes en een pad om een es heen. Halverwege dit pad stond een boerderij en daar buiten stond een meisje dat vroeg of we zin hadden in echt boerenijs. Dat hadden we wel, en met ons meerdere wandelaars. Dus namen we allen een boerenijsje en gingen er nog even bij zitten. Het ijsje smaakte heerlijk!

Toen we weer aan het lopen waren begon het even heel hard te regenen. Gelukkig duurde dit geen 2 minuten en was het even later weer droog.

Een klein stukje nog, met nog 1 lange weg te gaan, weer over een es, maar langs de bosrand en toen waren we alweer in café-restaurant Molenberg in Reutum. Boekjes opgehaald en op naar huis. Morgen weer een dag. Maar dan niet lopen, maar kaartjes knippen.

Tot de volgende keer, bij de heidewandeltocht

groetjes Carola